Sevdiklerime düşünmeden sarılırım çünkü bu tür bir etkileşim sevgi ve bağlılık hislerini kuru sözcüklerden çok daha etkili bir şekilde iletmektedir.
İnsanlara dokunmaktan çekinen, kolay kolay kimseye sarılmayan kişiler
için üzülüyorum; çok şey kaçırıyorlar.
Kelimelerle aktarabilir miyim bilmiyorum ama… Budur işte; kelimelere ihtiyacı yok zaten. Sırrı orada saklı. Hisler yoksa ardında, bütün o kelimelere ne gerek var zaten. Kelimeden başka bir şey diiller onlar. Ben bi tabloya baktığımda ona güzelsin, diyebilirim. Bundan tabloya ne ki?
Beklemek! Sanki bütün bir ömrünü bekleyerek geçirmişti. Neyi bekleyerek??? Yaşamayı. Evet, öyleydi gerçekten de, yaşamayı bekliyordu. Şu andakini bir yaşama provası gibi görüyordu. Bi tür alıştırma.