İnsan hayatı karşılıklı olarak kandırılıp hiçbir şeyin farkına varmadan birbirlerini incittiği ve bu tuhaflığın bariz bir şekilde ortada olduğu örneklerle dolu.
Diğer bir değişle, insanların yaşayış şekillerini şimdi bile anlamıyorum. Mutluluk fikrimin diğer herkesin mutluluk fikriyle tamamen çelişmesinden korkuyorum. Bu korku beni tüketiyor, bazen geceleri kıvranmama, acı içinde inlememe, deliliğin eşiğine gelmeme neden oluyor. Mutlu muyum? Aslında küçüklüğümden beri insanlar sürekli şanslı olduğumu söylüyor ama bana sorarsınız cehennemde gibi hissediyorum, bana şanslı olduğumu söyleyenlerse benimkiyle kıyaslanamayacak ve ölçülemeyecek kadar mutlu görünürler.
"Dostoyevski, kitaplarındaki derinliğiyle hayranlık uyandıran bir yazardır. Karamazov Kardeşler'i elime aldığımda içimde bir heyecan oluştu ve kitabı okuyup bitirdiğimde bu heyecanın gerçekten değerli olduğunu fark ettim. Özellikle İvan karakterindeki sorgulayıcı yön, Alyoşka’nın masumiyeti ve Mitya’nın taşkınlıkları toplamında kendimi buldum. Bana göre, yazar tek bir insanın derinliğini farklı karakterlerde yansıtmış. Diğer eserlerinde olduğu gibi, iç çatışmalarını çok iyi bir şekilde dile getirmiş ve yine üzerine uzun süre düşündürtecek bir eser bırakmış."