Misyonunuzu, azminizi yitirdiğinizi, kafanızın karıştığını, biraz yorulduğunuzu hissediyorsanız, o zaman psişenizin içinde ruhunuza pusu kuran iblisi arayın.
Karanlık olsa bile, insan yolunu kaybetmiş hissetse bile, iniş besleyecektir. Bilmemenin, görmemenin, “körlemesine gezinmenin” ortasında bile “Bir şey” vardır, yürüyüşünü sürdüren, haddinden fazla var olan “Biri.” Biz sola gideriz, o da sola gider. Biz sağa gideriz, o da tam arkamızdan gelir, bizi destekler, bize yol açar.
…bir gece
Kapıda bir kalp atışı var.
Dışarıda , sisin içinde bir kadın
Saçları dallardan, elbiseleri otlardan
Yeşil göl suyuna damlayan.
“Ben senim ” diyor,
“Ve çok uzak yoldan geldim.
Benimle gel, sana göstermem gereken bir şey var…”
Dönüp gidiyor, pelerini savruluyor,
Ansızın, altın renkli ışıklar…her yerde altın renkli ışıklar…”