Gökyüzünün maviliğine bıraktım bugün kalbimi,
Bir umut kuşu kanat çırptı en uzak düşlerime.
Yeşilin bin tonu sararken yeryüzünü sessizce,
Özgürlük türküsü yükseldi rüzgârın nefesine.
Yağmur indi usulca, toprağın alnına öpücük gibi,
Her damlada geleceğin ışığı parladı gizlice.
Kuşlar geçti ufuklardan, maviye çizgiler çizerek,
Ve umut, göç yollarında yeniden doğdu binlerce.
Bir ağaç oldum bazen, köklerim sevdaya uzandı,
Bir bulut oldum bazen, maviliklerde süzüldüm.
Özgürlüğe uçan o küçük umut kuşunun peşinde,
Kendi göğümde kaybolup yeniden kendimi buldum.
Çünkü gökyüzü yalnızca yukarıda değildir;
Bir insanın yüreğinde de sonsuz mavilik vardır.
Ve umut yaşadıkça, kuşlar kanatlandıkça,
Yarınlar daima yeşil, daima yağmurlu ve aydınlıktır. 💙