Stefan Zweig'ın bu kitabı 4 öyküden oluşuyor. İlk öykünün adı "Mürebbiye" . Bu öyküde olayları 12 ve 13 yaşında olan iki kız kardeşin bakış açısından okuyoruz. Bu öykünün çok ilginç bir özelliği vardı. Yaşanan olayları bu kardeşler tam olarak idrak edemiyorlar, kafaları karışıyor. Ama biz okurken bu olayları gayet iyi bir şekilde anlıyoruz. Bu öykü benim gerçekten hoşuma gitti. İkinci öykümüzün adı "Yaz Novellası" . Bu öyküde yaşlı bir adam, tatil yaptığı yerde gördüğü genç bir kıza imzasız aşk mektupları yazıyor. Bu mektuplar da kızı bazı açılardan etkiliyor. Bence bu öykü de güzeldi ama birincisi kadar değil. Üçüncü öykünün adı "Geç Ödenen Borç". Bu öyküde evli bir kadın, kafa dinlemek için gittiği yerde genç kızken hoşlandığı sanatçıyla karşılaşıyor. Ancak kadın da adam da bazı açılardan değişmiş oluyor. Bu öyküyü de çok beğendim. Dördüncü ve son öykünün adı "Kadın ve Yeryüzü" . Bu öyküyü konu olarak anlatamayacağım ama öyküyle alakalı başka bir şey söyleyeceğim. Bu öyküdeki betimlemeler ve benzetmeler son derece özgün ve etkileyiciydi. Bu öyküyü olay bakımından Mürebbiye ve Geç Ödenen Borç'a göre daha az beğendim ancak bu öyküdeki betimlemeleri ve benzetmeleri çok beğendim.
Bu kitaptaki 1. ve 3. öyküye bayıldım. Kitabı herkese özellikle klasik okumayı sevenlere tavsiye ederim. Kitabın dili çok ağır değildi bence, bu nedenle klasik okumaya alışkın olmayanların da bu kitabı okuyabileceğini düşünüyorum.