Sonra neden sevinçler değil de acılar gidip geçmişten karşılık bulur kendine? Ve neden insan, ne kadar acı geçerse geçsin, çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça?
İnsan yaşama gücünü veren her zaman elde ettiklerinde bulmaz. Bir düşü büyüten onun uzaklığı değil midir biraz da? Denize bütün yüreği ile bakan bir çocuk görmüştüm. Masmavi bir göz kesilmişti. Seyretmek yetmedi ki sulara girdi ve bir daha çıkmadı. İNSAN SEVDİKLERİNİ KENDİ ELLERİYLE BİR UZAKLIĞA YERLEŞTİRMEYİ BİLMELİ, diyerek sustu, grubun en uzağında oturanı...