Yandık,yakıldık ama hüzünden yana asla yakınmadık. Ne de olsa biz mahzun bir Peygamberin ümmeti değil miyiz? Hüzün taze tutar aşk yarasını. Yaramdan da hoşum yarimden de...
Ya Rabb bu ne hüsrandır, İlahi bu ne zillet? Mazlumu nedir ezmede ezdirmede mana? Zalimleri adlin hani öldürmedi hala! Cani geziyor dipdiri, can vermede mazlum, suç başkasınındır da niçin başkası mahkum? Eyvah! Beş on kafirin imanına kandık, bir uykuya daldık ki cehennemde uyandık. Mademki ey adl-i ilahi yakacaktın yaksaydın a mel-unları tuttun bizi yaktın...
Yaradanı hangi kelimelerle tanımladığımız, kendimizi nasıl gördüğümüze ayna tutar. Şayet Tanrı dendi mi öncelikle korkulacak, utanılacak bir varlık geliyorsa aklına, demek ki sen de korku ve utanç içindesin çoğunlukla. Yok eğer, Tanrı dendi mi aşk, merhamet ve şefkat anlıyorsan, sende de bu vasıflardan bolca mevcut demektir...