Gün geçtikçe siliniyor hepsi. Gün geçtikçe insan kendi yüzünü bile anımsamaz oluyor. Sahi nasıldım çocukken? Bazen, kuşkusuz, diyorum, kuşkusuz başka bir elim vardı, başka bir yüzüm. Kuşkusuz o ben değildim.
Bulutlar yanar mıymış? Yanarmış, çok sonraları öğrendiğime göre, Hiroşima'da.
. . .
Siyah beyaz. Resimler gibi. Yalnız resimler kalırmış belki. Boynu bükük bir ucu tutuşmuş resimler. Hatta belki onlar bile kalmazmış.
Her şey hep silik. Her yerde sis var. Anımsadığım tek şey bu galiba. Uçsuz bucaksız bir beyazlık. Çocukluğum, bu beyazlığın içinden gelip geçen lekeler olsa gerek. Belki.