Çocukken güneş olmak isterdim,
Sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak. Çünkü güneşten sıcaktı kalbim. Büyüdüm derken, yaşam denen ayazda üşüdüm. Soğudu buza döndü kalbim. Ne güneş olabildim, Ne çocuk kalabildim.
Bütün günün etrafıma bakındım hislerim ağır geldi kendimi anlamadım
Haykırmak isterdim sessizlikle geçen gecelere
Bir şeyler kaybetmiş gibiyim bu karmaşanın içinde
Sorsalar söylemem arasam bulamam
Eksildim sanırım insanların yüzünden ne benim artık
Eskisi gibi ne de dilim gidiyor iyiyim demeye ne zaman iyiyim diyecek olsam kırılıp dökülüyorum ertesine.