... dünya çok üzücü bir yerdi, savaş filmlerini ve
samurayları eskisi gibi sevmiyordum... bir boşluktan
aşağı mı bırakıyordum kendimi... teller tenimi çizip
canımı mı yakıyordu... mutsuzluğuma mı alışıyordum
seni severken... yoksa kan kaybından mı ölüyordum...
Daha fazla parçalanacak parçam yoktu...
İnsan kadife bir hatıradan başka nedir ki? Geçmiş: üstümüzü her gece onunla örttüğümüz... Uykuların derininde kor yankılarına düşer gibi olduğumuz ve sonra unuttuğumuz.