İnsanımız, eğitim yaşamı boyunca şiir imajını yanlış olarak alır. Şiir dendiğinde hemen içinde ne anlattığını öğrenmek için birçok Arapça, Farsça sözcük öğrenmek durumunda olduğu bir metni düşünür ve bu, ona çok ağır gelir. "Aman!" dedirtir ve şiirden kaçar. Şiirden kaçması onu, yerini hiçbir şeyle dolduramayacağı önemde kayıplara uğratır. Çünkü şiir önce dilin bali olarak gelir. Dil, en güzel biçimiyle vardır şiirde. O dil ile iç içe olan insan, kendisine olan güvenini artırmış, yeni bir dille dünyaya, çevresine ve yaşamına bakan çoğalmış biri olarak duyumsar kendini.