"-seninle sanki, uzun yıllardır seni tanıyormuş gibi konuşuyorum.
-öyledir... insanlar birbirlerini anladıkları zaman, içinden geldiği gibi rahat konuşur..."
—Şimdi Gökyüzüne bakabilir misin?
—Bekle pencereden bakıyorum... Gördüm masmavi bugün, neden istedin bakmamı?
—Bende bakıyorum birbirimize kilometrelerce uzaktayız gökyüzünü bana da sana da yakın eden aynı anda bakışımız... Biraz daha bak olur mu?
—Güzel bir hismiş. Geleceksin bir gün değil mi... Söz ver bana...
—Söz güzelim.
Kaybolduk... hem birbirimizi hem de gökyüzünü kaybettik.