Onlar hələ də məqalələr yazıb, gözəl nitqlər söylədikləri vaxt biz hospitalları və həlak olanları gördük, onlar: "Dövlətə xidmət etmək ən müqəddəs vəzifədir!" - deyib, bağırdıqları zaman, biz ölüm qarşısındakı qorxunun bu vəzifədən daha güclü olduğunu anladıq. Məhz buna görə biz iğtişaşçı, fərari, qorxaq onlar belə ləqəblərə həvəslə can atırdılar - olmadıq! Biz də onlar kimi vətənimizi sevir, bu səbəbdən hər cür hücuma cəsarətlə atılırdıq, lakin artıq gözlərimiz açılmışdı, birdən-birə yeni nəzərlə baxmağı öyrənmişik. Biz onların dünyasından artıq heç nə qalmadığını görürdük. Qəfildən dəhşət içərisində tək olduğumuzu hiss etdik; biz bunun öhdəsindən təkbaşına gəlməliydik.
Mahiyyət etibarı ilə yoxsul və sadə adamlar daha düşüncəli çıxdılar, onlar dərhal müharibəni bədbəxtlik kimi qəbul etdilər, halbuki, müharibənin nəticəsini qabaqcadan dərk edən varlı balaları sevincdən yerə göyə sığmırdılar.