Yoksullar sadece daha bir hayat istemezler, hayır; aynı zamanda daha iyi bir özdeğer duygusu da isterler, bilinç düzeyinde, büyük bir haksızlığın acısını çektiklerini ve bunun için dünyanın onları kahraman sayması gerektiğini düşünürler. Ve gerçekten de öyledirler. Yaşlandıktan sonra artık biliyorum ki tek gerçek kahraman onlar. Diğer her kahramanlık bir vesile sonucu ortaya çıkar; bazen de mecburi ya da kibirlidir. Fakat altmış yıl boyunca yoksul olmak, aile ve toplum karşısında hiç ses çıkarmadan görevini yapmak ve bunu yaparken insanca, haysiyetli ve hatta belki keyifli kalmak; Gerçek kahramanlık budur.