Bir değirmendir bu dünya, öğütür gider.
Bir kaptır, içine dolanı sızdırır.
Bir uykudur, uyanınca pişmanlıklar başlar.
Ve gece...
Kendi içine çekilmenin, en kuytu limanıdır."
Zarifoğlu bize şunu hatırlatıyor: Gündüzün gürültüsü, dünyanın telaşı hepimizden bir şeyler alıp götürüyor. Ancak gece çöktüğünde, sahte kalabalıklardan kurtulup kendi içimize sığınma şansımız doğar. Gece sadece karanlık değildir; insanın kendi gerçeğiyle baş başa kaldığı, en dürüst olduğu andır.
"Herkesin bir gecesi vardır," der ya şair; umarım senin gecen, kendi içindeki o huzurlu limanı bulduğun bir gece olur.