Ben insanların bana güldüklerini kısa bir süre önce öğrenmiştim. Şimdi şunu fark ediyorum ki, ben de bilmeden bana gülerlerken onlara katılmışım. İşte beni en çok üzen de bu.
Nasıl oluyor da, kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler?
Annemin sesi, dualarının kabul olduğunun emin olmasından ve Norma'nın normal zeka belirtileri göstermesinden sonra değişmeye başlamıştı. Sadece sesi değil, bana dokunması, bakışı duruşu bile - her şeyi değişmişti. Sanki bedeninin manyetik kutupları yer değiştirmiş ve daha önce kendisine doğru çektiği şeyleri şimdi geri püskürtmeye başlamıştı. Şimdi görüyorum ki, Norma bizim bahçemizde bir çiçek gibi açtığında, ben yabani bir ot olmuştum. Sadece kimsenin beni görmediği köşelerde ve karanlık yerlerde yaşamama izin verilecekti.
Örtülerin altına sığınmış olan Charlie'yi öyle görünce, onu rahatlatabilmeyi ve ona herhangi bir yanlış yapmadığını, annesinin bu davranış biçimini kız kardeşinin doğumundan önceki haline dönüştürmenin onun elinde olmadığını söylemek istiyorum. Orada, yatağın içinde yatmakta olan Charlie onların neler söylediğini anlamamıştır ama şimdi onları düşünmek canımı yakıyor. Eğer geçmişe geri dönmek mümkün olsaydı, anneme beni ne kadar incittiğini anlatabilirdim.