Müteferric
@Mba_economist
Gördün mü yıllar geçmiş-Hulusi Gökmeşe
Gördün mü yıllar geçmiş
Bak sen de yorulmuşsun
Bak sen de yorulmuşsun
Gördün mü yıllar geçmiş
Bak sen de yorulmuşsun
Bak sen de yorulmuşsun
Kader seni de seçmiş
Elinden durulmuşsun
Kader seni de seçmiş
Elinden yorulmuşsun
Kader seni de seçmiş
Elinden yorulmuşsun
Kader seni de seçmiş
Elinden yorulmuşsun
Ölürdüm görem diye
Sineme saram diye
Ölürdüm görem diye
Sineme saram diye
Pişmanlık yaram diye
Yerlere serilmişsin
Pişmanlık yaram diye
Yerlere serilmişsin
Dünyanın düzeni bu
Ne eski ne yeni bu
Ne eski ne yeni bu
Dünyanın düzeni bu
Ne eski ne yeni bu
Ne eski ne yeni bu
Üzmüş gayrı seni bu
Seneler yorulmuşsun
Reklam
Artık Yaşamaktan Öte (Ahmet ERHAN)
Artık yaşamaktan öte bir seçim kalmıyor bana
Kanımda tortu hâlinde umutlar dolaşıyor
Kalbim,acılarla seyrelen bir elek olarak
Yine kırgın, kimsesiz, dünyayla dalaşıyor.
Yok bana bir durak, bana soluk yok.
Yağmur beni dürtmek için düşüyor saçlarıma
Beynim, değirmenim, soruları öğütenim.
Hep sonunda seni avuçlarıma almak
Kağıt kalem şiir, kağıt kalem şiir
Ey yıllardır dünyaya karşı kurduğum barikat
Koru kendini,güneş arkadan vurabilir.
Artık yaşamaktan öte bir seçim kalmıyor bana
Bütün kitapların ölçüleri ona dar geliyor
Hiçbir sözcük dikemiyor açılan bu söküğü
Yüzüm hücrelerine dek yarılıp genişliyor
Her sokağa çıkışımda, dünyayı içine çeker gibi…
Rüzgâra karşı bağırıyorum, ey gençliğimin yarısı
Sesimin burgaçları alıp götürüyor beni
Bir çığlık kalıyor kentin çatılarında
Artık hiç birleşmeyecek binlerce sözcük…
Bunun için bir daha okumayın şiirlerimi
Varsın gökyüzünde bir de duman donsun
Bir şair de ne olur evine ekmek taşısın
Durup çocuklarla konuşsun, bugün hava,
Güzel olacak desin, maça gitsin, bağırsın
Hep kendini deşen bir hançer olmasın şiir
Ey yaşama dürtüsü, ey kalan son burcum
Koru kendini, gökyüzü alnına çarpabilir.
Cam ile Taş (ŞÜKRÜ ERBAŞ)
Gözlerinle dilin arasında gerili uçurumu seviyorum
Kekeme özgürlüğünü seviyorum
Susuşundaki hıncı seviyorum
Kalbinde ürperen kışı seviyorum
Ellerindeki bilge zamanı
Denizi yağmurdan korumaya çalışan
Çocukluğunu seviyorum
Alnın masamızda dört mevsime ufuk
Dudaklarında titreyen zamanı seviyorum
Yürüyorsun ya
Kalabalık dönüp bir daha bakıyor kendine
Boyunda çiçeklenen yedi rengi seviyorum
Her damlası ayrı bir hayat
Ne bilsin yüzüne düşmeyen
Gözlerindeki yaşı seviyorum
Beni uzaklaştırmaya çalışırken aklından geçenleri seviyorum
Kalbinden gövdene yürüyen utangaç karıncayı seviyorum
Ses nasıl menevişleniyor susunca ağzında
Ağzından gelecek her sevinci her azabı seviyorum
Gece ışıklarından topladığın o evler esrarını seviyorum
Susmanın da bir dili var elbet
Teri yastığına sızan rüyanı seviyorum
Uyandığın sabahlardan başka bağım yok dünyayla
Odalara ömür veren gövdeni seviyorum
Yürümediğin sokaklar nasıl da göz göz
Bekleyişteki o mucizeyi seviyorum
Serçe parmağındaki lekedir yerim
Kalabalığın uyumuna inat
Hayalin gerçeğe değdiği yeri seviyorum
Ölümdür en büyük zaman
Bundan sonra ak saçlı reis, battaniye perdelerin sol tarafına konan muvakkat bir kürsüye geçti. Hiçbir zaman unutulmayan sürahiyle kristal bardağı yana iterek cemiyetin bir senelik çalışması hakkında uzun bir konferansa başladı.
Reklam