Hayatımda, insanları üzmemek için hep özen gösteren biri oldum, üzdüğümü düşündüğüm yerde ise sürekli geri adım attım, yapabileceğim her şeyi yaptım. Ama karşımda hep duvarlar gördüm. Bütün çabalarımın duvarlara sert sert çarpmasına şahit oldum. Şimdi öyle bir noktaya geldim ki, sadece bir kere ifade edebiliyorum kendimi, bana o şansı da vermeyip, yol verir tarzda konuşan insanlara karşı tavrım, peki deyip aradan çekilmek. Yorgun ve mutsuz olduğum halde hâlâ bu adımları atıyorum, bu çabamın görülmemesi zoruma gidiyor. Korkuyorum, en son kendimi hiç tanıyamamaktan ve eğer üzdüysem vardır bir bildiğim demekten.