Hayatımın başka türlü olmasına imkân var mıydı? Zannetmem.
Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim.
Senelerden beri hiç kimseye bir tek kelime söylemedim. Oysa konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir?
Aradaki bütün bağlar, ruhlar beraber olmadıktan sonra ne ifade ederler?
On seneden beri ona karşı duyduğum öfkenin, etrafıma karşı kendimi aşılmaz bir duvar içine alışımın gerçek sebebini şimdi anlıyordum. On sene, hiç azalmayan bir aşkla onu sevmekte devam etmiştim. İçime ondan başka hiçbir kimsenin girmesine izin vermemiştim. Fakat şimdi onu her zamandan daha çok seviyordum. Karşımdaki hayale kollarımı uzatıyor, ellerini tekrar avuçlarıma alıp ısıtmak istiyordum. Onunla beraber geçen hayatımız, o dört beş aylık zaman, bütün ayrıntısıyla gözlerimin önündeydi. Her noktayı, aramızda konuşulan her kelimeyi hatırlıyordum. ...Bir hayatı baştan aşağı dolduracak kadar zengin olan hatıralar, böyle kısa bir zamana sıkıştırıldıkları için gerçek olandan daha canlı, daha tesirliydiler. Bunlar bana, on seneden beri bir an bile yaşamamış olduğumu; bütün hareketlerimin, düşüncelerimin, hislerimin benden uzak bir yabancıya aitmiş kadar benden uzak olduğunu gösteriyordu. Asıl "ben", otuz beş seneye yaklaşan ömrümde ancak üç dört ay kadar yaşamış, sonra, benimle ilgisi olmayan manasız bir hüviyetin derinliklerine gömülüp kalmıştım.