Medine Özkaya
@Medn
13 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
“Hava soğuktu, rüzgar acımasız. Burası bir kar küresiydi bizde içindeki figürler. Gün gelecekti, birileri bu kar küresini eline alıp sallayacaktı. Kar yağıyor sanacaktık oysa altüst olacaktık.”
Reklam
İzmir Ege' dedir :)
Şu an o kadar karısık duygular içerisindeyim ki anlatamam..Aptal izmir aptal Ege ve aptal büyük aşkları... 3391 kilometre kitabı beni o kadar derinden etkilemişti ki ikinci kitabın çıkmasını dört gözle bekliyordum. Ege ve İzmir, tum zorluklara rağmen, 3391 kilometreye ragmen bir birlerine kavuşmayı başarmışdi ilk kitabta. Peki ne olacaktı? Kavuşacaklar mıydı? Yoksa mesafelere kurban giden bir aşk hikayesi mi yaşayacaktık goz yaşları içinde hepimiz?
İtiraf etmeliyim ki, ilk kitap, yani 3391 kilometre bende daha büyük izler bıraktı, daha çok agladım, onunla ilk kez inandım mesafelerin ne sevmeye, ne kavuşmaya engel olamayacağinı.. Tam 3391 kilometre öteden, farklı şehirden bile değil, farklı ülkeden sarıldı Ege İzmirine, bir mesajla başladı Ege Izmir aşkı ve öğle de devam etti. Mesafeler sevmeye engel degil arkadaşlar, engel oluyorsa bahanelerdir. Bu büyük aşk büyüdü, büyüdü ve artık Egeyle Izmir aynı sehirdelerdi.. üstelik aralarında tam tamına sıfır kilometre vardı. Düşune biliyormusunuz aşkın büyükluğunü?
Kitabi okurken beni hüzünlendiren sebeplerden biriyse Ege gibi kimsenin beni sevemeyeceği korkusu ve burukluğuydu aslında. Bu iki kitap öğretti bana her birimizin içinde birer ısık perisinin olduğunu ve içimizdeki isıgiğı yakmanın kendi ellerimizde olduğunu.. Sanki o aşkı bende yasadim onlarla, bende üzüldum Egenin yokluğunda, İzmirin çırpınışlarında hep kendimi gördüm. Bundan sonra hep göğe bakıp, yıldızları seyredeceğim ve onları ne kadar ozledigimi söyleyecegim.
"Göğe bak Ege, İzmir seni özledi.."
Bizi seven her zorluğa katlanir, mesafeleri de aşar, yanımızda olmayı da başarır, sevmeyen mesafeleri, engelleri bahane edip kaçar. Bu hikayeyle yeniden anlamış oldum.
Artık uyanalım ışık perileri.. İçimizdeki ısığı yakmaktansa, bizi karanlıkta
Bu ülkenin dününe âit ne varsa bir an için unutsak.
Bize âit ne varsa, bu toprağa âit ne varsa unutsak...
...
Sonra bir Neşet Ertaş türküsü dinlesek.
Yalnızca bir tane Neşet türküsü dinlesek.
Unuttuğumuz her şeyi yeniden hatırlayabiliriz.
Hatırlayabiliriz, evet...
Şu Garip Halimden Bilen İşveli Nazlım
Göynüm Hep Seni Arıyor Neredesin Sen?
Tatlı Dillim Güler Yüzlüm Ey Caylan Gözlüm
Göynüm Hep Seni Arıyor Neredesin Sen?..
Ben Ağlarsam Ağlayıp Gülersem Gülen
Bütün Dertlerimi Anlayıp Göynümü Bilen
Sanki Kalbimi Bilerek Yüzüme Gülen
Göynüm Hep Seni Arıyor Neredesin Sen?..
Sinemde Gizli Yaramı Kimse Bilmiyor
Hiçbir Tabip Yarama Merhem Olmuyor
Boynu Bükük Bir Garibim Yüzüm Gülmüyor
Göynüm Hep Seni Arıyor Neredesin Sen?..
Acıyı yaşamasaydım mutluluğun tadını bilemezdim. İşte bu yüzden bilin ki her nerede ne yaşıyorsanız yaşayın, bazen acı çekmemiz gerekiyor ki mutluluk geldiğinde onu tanıyabilelim. Bazen karanlıkta kalmamız gerekiyor ki ışıklar yandığında aydınlığın ne demek olduğunu anlayabilelim...
Karantina: Mahşerin Dört Atlısının Hikâyesi - Dördüncü PerdeBeyza Alkoç · İndigo Kitap · 201915,1bin okunma
"Ne kadar okursan oku, ne kadar öğrenirsen öğren, ne kadar bilgi edinirsen edin, onunla amel etmedikçe cahilsin...
Üzerine birkaç kitap yüklenmeyle, merkep alim olur mu? O beyinsiz sırtındakinin odun mu, yoksa kitap mı olduğunu bile bilmez..!"
