Siddharthanın yolu
@Medusa_aura
410 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Herkesin sevdiği kitaplarda ve filmlerde genellikle sıkıntı yaşarım, yine öyle oldu. Büyük umutlarla okudum fakat sevemedim maalesef. Dil ve üslup akıcı evet fakat Rus romanlarına taş çıkaracak cinsten karakter yoğunluğu okuyucuyu boğup boğup duvara çarpıyor. Ayrıca rahatsız etmese de ağzı bozuk bir kitap. Bir süre sonra memeden tiksindiriyor insanı. Çok fazla ayrıntı içinde gereksiz uzatılmış, daha kısa olmalıydı. Tabi herkes gibi ben de "erkek çocuk doğurma makinesi" olarak görülen anneye üzüldüm. Sonuç olarak kitabı ben sevemedim ama bu sizin sevmeyeceğiniz anlamına gelmez :) Keyifli okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Beton olan her şeyin tuzla buz olduğu, dağılıp parçalandığı, altında ölü denizinin dalga dalga yayıldığı uçsuz bucaksız virane. Sabahın ayazında kışa teslim olmuş titreyen şehir, ölüler
kokmasın, canlı olanlar donsun diye metal çekmecelerde ceset saklayan bir morg. Kurtulanlar çıplak ayakları ve pijamalarıyla dirilip mezarlarından yeni kalkmış şaşkın ölüler."
"Okuduğu bir romandan çok etkilenmişti. Galeride sehpanın üzerinde nereden gelmiş, kim almış bilmediği bir kitap duruyordu. Kitabın rengi yeşildi ve ön kapağında yan profilden bir adamın portresi vardı, ismi "Eşikte"'ydi. Eline alıp dallarını çevirerek şöyle bir bakarken ilgisini çekmiş, beş günde okuyup bitirmişti. İsmi, "Adam" mı, 'Adem" mi olduğunu pek anlayamadığı, karısından boşanmış; karyola, yatak, koltuk, sandalye, buzdolabı ve ocak gibi işe yarar eşyaların bulunmadığı evde, tek başına yaşamaya başlayan roman karakterine hayranlık duymuştu. Adam da tıpkı onun gibi şirret bir kadınla evliydi. Gerçi hikâye sonradan bambaşka bir şekle bürünüyordu ama roman kahramanına öykünmüş, onun gibi sancılar çekerek pişmeyi, en nihayetinde güçlü ve bağımsız bir insana dönüşmeyi istemişti."
"Efruz Kestane'yi kucaklayıp hiddetle yerinden kalktı, odasına doğru yöneldi. Birkaç adım atmıştı ki kadın: "Babanız öldü." dedi."
Bu büyük depremin, bu dayanılmaz çaresizliğin, bu çılgın kaosun hikayesi Mine ablamın kalemi ve onun mükemmel gözlem kabiliyetiyle birleşmiş, ortaya harika bir eser çıkmış. Olayları onun gibi görebilmek gerçekten her babayiğidin harcı değil, bunu her romanında bize gösteriyor. Acılar hâlâ çok tazeyken bizi bir kez daha ağlatıp lanet okutuyor. Karakterlerin ve olay örgüsünün gücü sizi o virane sokaklara, enkazların başına götürüyor. Ayrıca çok sevdiğim Eşikte'yi de anması beni mutlu etti. (Adem'e selam
Hermes'ten bir hediye. Ufuk açar, ışık tutar, vizyon genişletir, bakış açısı sunar, güldürür, düşündürür, ama en çok da okutur. "Mine ablam yazdıysa okurum" dedim elbette ama boş bir fanatiklik için değil, kalemin kalitesi için. Yoksa siz hâlâ Mine Bay ile tanışmadınız mı?
Stefan Zweig ile yıllar önce bir kitap takas uygulamasında tanıştım. Orhan Pamuk'un bir kitabıyla Zweig'in bir kitabını takas etmek istedim. Kitapları sayfa sayılarıyla değerlendirmeyen ben bile şaşırdım kitap elime ulaşınca çünkü iki kitabın sayfa sayıları arasında çok fark vardı. "Neyse" dedim kendi kendime, "herkes bu kadar övdüğüne göre kesin çok güzeldir." Kötü değildi elbette. Sonrasında birkaç kitabını daha okudum yazarın. Dili oldukça yalın ve akıcı. Fakat nedense beni etkilemiyordu. Çoğunda bir yeşilçam filmi havası seziyordum. Bugün Lyon'da Düğün'ü bitirdim. 3 hikayenin üçü de eski Türk filmleri tadında. Aşırı etkilenenler olmuş, hayret ettim. Galiba herkesin sevdiği şeyleri sevmekte zorluk yaşıyorum.
Bu kadın bir harika dostum
Çok özel ve enfes bir hitapla imzalanmış olunca bu kitabın yeri bir başka oldu benim için. E tabi isim annelerinden biri de olma onuruna eriştim daha ne olsun. Kestane'yi çok seveceğimi biliyordum ne tatlı bir kedi :) Yazarı gibi akıllı aynı zamanda.
En sevdiğim öyküler Kestane'nin Düşü ve Lacivert Göl oldu. Hem çok güldüm ve hüzünlendim kendi halime. Yine kendimi bulduğumu söylememe gerek yok sanırım. Canımın içinin tasvir yeteneği su götürmez; bu kitapta da bolca vardı. Ama sanki romanlardan farklıydı. Tadı damağında kalıyor insanın. "Aaaaa bitti mi?" diyorsun ama adı üstünde öykü arkadaşım. O kadar lezzetli ve keyifliydi her biri. Sabahattin Ali öyküleri gibi "keşke bitmese" diyorsunuz. Biraz da ölüm ve yaşlılık kokusu aldım. O kadar çok karakter var ki hangi birini sevip hangi birine güleceğimi, üzüleceğimi şaşırdım. Ama hepsi biziz, hepsi bizden, bizim mahalleden. Fethi ile aynı gün atama haberimizi alırsın umarım canımın içi :)