Mehmet Sarikaya
@Mehmet4535
12 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Beş 
Sekiz
Konu ve içerik bakımından çok farklı bir kitaptı,ilk kitabı okuduğum için ikinci kitaba da şans vermek istedim. Ancak yazarın her kitapta farklı bir mahlası olması tuhaftı. Neyse yazarın kalemi güçlüydü, kurgu akıcıydı. Sayfa sayısı az olduğu için bir günde okuyabildim. Kitap her ne kadar ilk kitapta ki karakterleri alsa da bağımsız seriydi. Mine İngilizce de benimki anlamı taşır ve mayn olarak okunur . Kitapta Mine isimli bir kız ve orada Sevan adında ki Ermeni karakter ona mayn olarak hitap etmeye başlıyor. Kız yanlış teleffuz ettiğini söylese de Sevan teleffuzunu değiştirmiyor. Daha çok bir aşk hikayesine dönüşeceğini sanırken olaylar farklı gelişiyordu. Sonunda gerçekten yaşanan büyük bir aşkı elleriniz de tutuyorsunuz, ama eller size ait değil. Ayrıca Mine nin kitap karakterlerini taşlara çizmesi de güzel bir ayrıntıydı. Sineklerin Tanrısı, Momo, Beyaz Diş, Cesur Yeni Dünya kitaplarının izlerini taşıyordu. Dikkatli bir okur mutlaka fark edebilir. Çiçeklerle ilgili yapılan alıntılarda hoştu. Ve tabi ki ilk kitapta seri katilleri yazan yazar bu kitapta katliamları hedef almıştı. Kitabı tutarken içinde ki çiçeklerin,katliamların ve bazı trend olmuş kitapların kokusunu da alabiliyorsunuz.
(Spoiler) İlk kitapta seri katillere takıntılı olan Baş kahraman Eyaz bu kitapta katliamlara takıntılı olarak görüyoruz. İnsanlığın ölmesini ve kıyametin gelmesini arzuluyor. Zaten Beş kitabında Eyaz hakkında şu yazıyordu, Eyaz ‘ ın yazmayı öğrendikten sonra ilk karaladığı kâğıt bir davetiyeydi, deccali dünyaya davet ediyordu. Yine Eyaz karakteri , deccal gelip özür dileyecekti benden, geç kaldığı için diyecek kadar acı çekmişti. Bu kitapta Eyaz cinlerin şahı ile yani küçüklüğünden beri onu takip eden cin ile anlaşma yapıyor ve hastalık oluyor yani korana.
Reklam
Kitabı beğendim. Kesinlikle zaman kaybı değildi. Sonuna kadar okunması gerekiyor.Bana göre asıl anlatılmak istenen öldürmek ve yaşatmaktı. Turizm meslek lisesinde okuyan bir kaç öğrencinin hayatı anlatılıyor gibi gözükse de sonu şaşırtıcı bitiyor. Benim hoşuma giden yazarın bir tarafta seri katilleri bir tarafta da insanlığa ışık tutan kişileri karşılaştırması oldu. Osamu Dazai’ Türkan Saylan, Madem Delphine, Norman Borlaug, Dr Joseph Mengele, insanlık tarihinde yer edinmiş önemli kişiler ve en azından nasıl insanlar oldukları bilinmesi gerektiğini düşünüyorum. Okurken merak uyandıran ve genel kültür bilgisi katan kitapları seviyorum.
(Spoiler)
Eyaz ve Güneş’in dostluğunu çok güzeldi. Bu ikisi birbirlerine hıtta diye hitap ediyorlardı. Hıtta nın kelime anlamı af dilemektir. Küçükken birinin ölümüne neden olmuşlar, bir daha birbirlerinden kopamamış ve bu yüzden vicdan azabı çekiyorlardı. Eyaz sahip olduğu hayatı her fırlatışında Güneş bulup getiriyordu. Eyaz her ölmek istediğinde Güneş ona yaşamı sevdiriyordu. Özgür abinin sonunda o ölümle ilgili çıkması da küçük bir çığlık atmama sebep oldu.
Ayrıca Eyaz ‘ı çocukluğundan beri takip eden bir cinin olması bambaşka bir şeydi. Genç kız hayal gördüğünü sanırken birden cinin varlığına dokunmuş ve onun kendi zihninden olmadığını anlamıştı. Kitap şu şekilde bitiyordu,
Şimdi merak ediyorum, bir insan bir cine musallat olabilir miydi?
Karakterlerin çok güçlü olması beni çok etkiledi. Ayrıca başka alemler olması da başka birşeydi. Sevdiği birini kaybeden bir insanın diyarlar arası yolculuğa çıkamazdı. Kitapta bahsedilen diyarlar arası yolculukta yeterince açıklanmamıştı.
Olumsuz olarak söyleyebileceğim, çok fazla gizem vardı ve çok azı açıklandı. Açıklanan gizemlerde yeterli değildi. İkinci kitabı okumayı dört gözle bekliyorum.
