Tanımı olmayan, harlanmış bir ateş gibi beynimi yakan düşüncelerim vardı benim.
Hiçbir zaman kendime yakın birisini görmemiştim bu konuda.
Bu yüzden içimde bitmek bilmeyen bir yalnızlık duygusuyla savaştım yıllarca.
Olan biteni anlattığım, güldüğüm tonlarca insan olsa da, en sonunda kabul ettim bu yalnızlığı.
Kötü yanıysa içimin çok kalabalık olmasıydı.