Mehmet Kuloğlu
@MehmetKuloglu
𝒴𝒶𝓏𝒶𝓇 - 𝒶𝓀𝓉𝒾𝓋𝒾𝓈𝓉
ʟɪ̇ʟɪ̇ᴛʜ: ᴍᴇᴋᴛᴜᴘʟᴀʀ²⁰²⁵
ʀᴏᴛʜɪ̇ʟᴅᴀ²⁰²¹
ᴇᴅᴅᴇʀɢɪ̇.ᴄᴏᴍ ᴷᵘʳᵘᶜᵘ
MatemAlıntı
Anlamadığımı düşünüyordu ama anlıyordum.
Bu yüzden yorgundum zaten.
Söylediğini değil de, ne düşündüğünü, ne hissettiğini anlıyordum.
İnsanlarla uzun uzun konuşmak bir süre sonra bana anlamsız gelmeye başlamıştı.
Çünkü ben hiçbir şey duymadan, tek bir cümleye gerek olmadan, ne hissettiğini hissediyordum.
Ne düşünüyorsa istemsizce o düşünceleri beynime çekiyordum.
Benim sorunum bu değildi ama benim sorunum konuşsam bile anlatamayacağımı bilmemdi.
Sorun bir süre sonra insanlar olmaktan da çıkmıştı.
Öyle alışılmadık hisler barındırıyordum ki içimde, kime, neyi anlatacağımı ben de bilmiyordum.
Tanımı olmayan, harlanmış bir ateş gibi beynimi yakan düşüncelerim vardı benim.
Hiçbir zaman kendime yakın birisini görmemiştim bu konuda.
Bu yüzden içimde bitmek bilmeyen bir yalnızlık duygusuyla savaştım yıllarca.
Olan biteni anlattığım, güldüğüm tonlarca insan olsa da, en sonunda kabul ettim bu yalnızlığı.
Kötü yanıysa içimin çok kalabalık olmasıydı.
Daha doğmadan ölmesi kararlaştırılmış kadın cinsiyetinde yüzlerce bebeğin coğrafyasından bir hikâye bu.
Kadın; birinin annesi, kız kardeşi, eşi.
O kadar!
Dünya bir tarla olsa ve dişiyle aç susuz sürse bu tarlayı, eve döndüğünde yemek yapmak zorunda kalandır kadın.
Sonra sofra kurmak zorunda olan, yorgunluktan hızlarına yetişemediği sofra hanesinin yemeği bittiğinde, karnı tam doymamış halde o sofrayı kaldırandır kadın.
O bulaşığı yıkayan, ortalığı toparlayan, çay koyan tok karnının şişliğiyle uzanan erkeğine ve tüm bunları üstünü değiştirmeye fırsatı olmadan yapan.
Kadının adı yoktur, o Ali'nin karısı, Veli'nin annesi, Mehmet'in kız kardeşidir.
Kadın, vajinasına kan bulaştığı günden ölene kadar, (ki ölüm çok uzak değildir ona) hep birine hizmet, saygı ve sevgi göstermek zorunda olandır.
