Mehmet B
@Mehmettb
We are all slaves to our feelings
Reklam
Godot'yu Beklerken 
Samuel Beckett
Samuel Beckett'in "Godot'yu Beklerken" adlı eseri, tiyatro dünyasının en önemli yapıtlarından biri olarak öne çıkıyor. Oyun, Vladimir ve Estragon adlı iki ana karakterin, hayali bir figür olan Godot'yu beklemesi çevresinde şekillenir. İki perdeye ayrılmış olan bu eser, varoluşsal sorgulamalar ve insan ilişkileri üzerine düşüncelerine kapı aralar. İlk perdede Vladimir ve Estragon, otoriter bir figür olan Pozzo ve onun dilsiz hizmetkârı Lucky ile karşılaşırlar. Bu karşılaşma, oyunun absürt doğasını pekiştirirken, karakterler arasında geçen diyaloglar, yaşamın ve insanın çaresizliğini sorgulayan bir derinlik taşır. İkili, çeşitli önemsiz olaylar üzerinde tartışarak zamanların nasıl değiştiği görülüyor, gerçek bir anlam arayışı içinde kaybolmuş görünüyor. Bir çocuktan Godot'nun gelmeyeceğini öğreneceklerinde, bu bilgi, beklemenin absürd doğasını daha da belirgin hale gelir. İkinci perdede ise durum değişmiştir. Pozzo artık kör olmuş, Lucky de dilsiz hale gelmiştir. Bu değişim, insanlığın halinin çürüyüşünü ve zamanın nasıl acımasız bir şekilde genişliğini gösteriyor. Vladimir ve Estragon, tüm bu değişikliklere rağmen Godot'yu beklemeye devam ediyorlar; bu durum, insanın umutsuzca bir şeyleri bekleme arzusunu ve beklemenin doğasında yatan çaresizliğinin simgesidir. Beckett'in "Godot'yu Beklerken" eserinde, varoluşçuluk ve absürdizm temaları ön plana çıkmaktadır. Oyun, insanın varoluşunu sorgularken, aynı zamanda yaşamın anlamını bulma çabasını da irdelemektedir. Vladimir ve Estragon'un bekleyişi, insanlığın birleşimleri olarak ortaya çıkar. Godot'nun kim olduğu ve neden beklendiği hakkında bilgi, eserin en büyük muğlaklıklarından biri olarak izlenilerek sunulur. Bu kişinin, izleyicinin kendi yaşamına dair düşüncelerine dalmasına olanak tanır. Beckett,
Ortadoğu: Direniş, Devrim, Emperyalizm 
Y. Doğan Çetinkaya
17 Aralık 2010’da, Tunus'un Sidi Bouzid kasabasında, dünya çapında tanınan bir simge haline gelen bir olay gerçekleşti. Muhammad Bouazizi, yüzde otuzluk işsizlik oranının hüküm sürdüğü bu kasabada, belediye önünde kendini ateşe vererek hem kendi çaresizliğini hem de toplumun derin sıkıntılarını gözler önüne serdi. Bouazizi'nin yaşadığı mağduriyet, sabah saatlerinde mallarının elinden alınmasıyla başlamıştı. Şikâyet etmek için gittiği belediyede, yetkililerin alaycı tavırlarıyla karşılaşması, onun içinde biriken öfke ve çaresizliği ateşle buluşturdu. Bu kendini yakma eylemi, sadece bireysel bir isyan değil; aynı zamanda bir toplumun, yıllardır süren baskılara karşı verdiği bir direnişin sembolü haline geldi. On gün sonra bu trajik olay, Tunus'un başkenti Tunus'a sıçrayarak, halkın sokaklara dökülmesine ve büyük protestolara yol açtı. Bouazizi, adeta bir kıvılcım olmuş ve Ortadoğu’da benzeri görülmemiş bir isyan dalgasının tetikleyicisi olmuştur. Bu olay, sadece Tunus’la sınırlı kalmayarak, Ortadoğu’nun kaderini değiştiren bir hareketin başlangıcını simgeliyor. Bouazizi’den önce de, haysiyetlerini zedeleyen davranışlara karşı bireysel protesto eylemleri gerçekleştirilmişti; ancak Tunus’taki isyan, bu tür eylemleri kolektif bir harekete dönüştürdü. 2010’daki bu isyan, hızlı bir şekilde Mısır, Libya, Suriye ve diğer birçok ülkeye yayılarak, bölgedeki siyasi dinamikleri altüst etti. Tam da bu noktada, Y. Doğan Çetinkaya’nın derlediği "Ortadoğu: Direniş, Devrim, Emperyalizm" adlı eser, bu karmaşık durumu anlamak için önemli bir kaynak sunuyor. Kitap, 18. yüzyılın sonlarından günümüze kadar olan tarihsel süreçte, Ortadoğu’da yaşanan isyanlar, direnişler ve devrimleri detaylı bir şekilde ele alıyor. Bunun yanı sıra, İran Devrimi ve sonrasında yaşanan
Fantastik 
Tzvetan Todorov
Tadarov, eserinde fantastik kavramının kökenlerine inerek, bu türün tarihsel gelişimini
güzel bir şekilde ele almaktadır. Fantastik edebiyat, gerçek ile hayal arasındaki ince çizgide yürüyen bir anlatı biçimi olarak, yüzyıllardır edebi dünyada kendine yer bulmuştur. Tadarov, bu eserinde Hoffmann, Balzac, Poe, Maupassant, Henry James ve Kafka gibi önemli yazarların metinlerini derinlemesine inceleyerek, fantastik anlatının temel özelliklerini ayrıştırmaktadır. Bu bağlamda, fantastik edebiyatın nasıl ortaya çıktığı, hangi sosyal ve kültürel dinamiklerle şekillendiği üzerine düşündürücü tespitlerde bulunmaktadır. Fantastik edebiyat, okuyucuya sıradışı bir deneyim sunarken, aynı zamanda gündelik yaşamın sıradanlıklarından kaçış sağlar. Bu türün en belirgin özelliği, gerçekliğin sınırlarını zorlayarak, okuyucunun hayal gücünü harekete geçirmesidir. Tadarov, edebi analizlerinde bu özelliği öne çıkarırken, aynı zamanda fantastik öğelerin nasıl kullanıldığını ve bu öğelerin metinlerdeki işlevini de gözler önüne sermektedir. Örneğin, Hoffmann’ın eserlerinde yer alan hayali karakterler ve olaylar, okuyucuya farklı bir gerçeklik sunarken, aynı zamanda insan doğasının karanlık ve gizemli yönlerini de keşfetmemize olanak tanır. Balzac’ın eserlerinde ise toplumsal yapının eleştirisi, fantastik unsurlarla harmanlanarak derinlemesine işlenir. Poe, Maupassant ve Henry James gibi yazarlar da fantastik anlatının önemli temsilcileri arasında yer alır. Tadarov, bu yazarların metinlerini incelerken, her birinin fantastik unsurları nasıl kullandığını ve bu unsurların anlatıma nasıl bir derinlik kattığını vurgular. Poe’nun korku ve gizem dolu atmosferi, okuyucuyu bilinmezliğe sürüklerken; Maupassant’ın sıradan yaşamı olağanüstü olaylarla harmanlaması, fantastik anlatının
Reklam