Mehmet B
@Mehmettb
We are all slaves to our feelings
Krapp's Last Tape & Embers 
Samuel Beckett
Sahne, yaşlı bir adam olan Krapp'ın karanlık bir odada, masasında bir teyp ve kayıtlı bantlarla oturduğu bir sahneyle başlar. Krapp, geçmişteki anılarını hatırlamak için bir bantta kaydedilmiş sesini dinler. Bu kayıt, 39 yaşında yalnız başına şarap kutladığı bir günden kalmadır. Genç Krapp, yeni bir ışık keşfettiğinden bahsederken, 69 yaşındaki Krapp bu zaman dilimindeki hayal kırıklıkları ve kayıplar üzerine düşüncelerini dile getirir.
Dinlediği ses, yirmili yaşlarının sonlarındaki deneyimlerini yorumlar, o zamanki idealist bakış açısını alaycı bir şekilde değerlendirir. Genç Krapp, annesinin ölümünü beklerken yaşadığı anları hatırlarken, Krapp bu anılara duyduğu ilgiyi sorgular. Kayıtlar arasında "viduity" kelimesini keşfeder; bu, onu geçmişe dair düşüncelere sürükler. Kayıt, genç Krapp'ın bir ruhsal uyanış yaşadığı anları anlatırken, Krapp bu kısımları hızlıca geçer. Ardından kendi yaşamıyla ilgili yeni bir bant kaydederken, geçmişteki benliğine dair acımasız bir değerlendirme yapar. Gelecek nesillere aktaracak bir şey bulamayan Krapp, sadece "makara" kelimesini sevdiğini kabul eder. Sonunda, geçmişine dair anılarıyla yüzleşir ve kaydettiği bantların sonunda yaptığı seçimlerden pişmanlık duymadığını ifade eder. Krapp, kasetin sonuna kadar sessizce çalmasına izin vererek, kendi içsel huzursuzluğuyla baş başa kalır.
Analizi
Krapp'ın hayat makarası, adeta bir sarmaşık gibi içe geçmiş, karmaşık bir şekilde dolanmış durumdadır. Bu sarmaşık, onun geçmişine dair anıları ve deneyimlerini temsil ederken, aynı zamanda zamanın geçişini simgeler. Sessiz bant, Krapp'ın hayatına dair kayıtlara dönüşürken, hem onun geride bıraktığı zamanın ağırlığını hem de gelecekteki belirsizlikleri yansıtır. Genç Krapp içindeki ateşi, hayatının en tutkulu dönemlerini, aşkı
Reklam
Reklam