Mehmet B
@Mehmettb
We are all slaves to our feelings
Puan vermedi
Jean Genet 
Hırsızın Günlüğü
Jean Genet'in Hırsızın Günlüğü (Fransızca: Journal du voleur) adlı eseri, yazarın otobiyografik unsurlar taşıyan en önemli kitaplarından biridir. İlk kez 1949 yılında yayımlanan bu eser, Genet'nin hayatından kesitler sunar ve onun anarşist, marjinal ve toplumdan dışlanmış kimliklere olan ilgisini ortaya koyar. Kitapta, Genet'nin suç, cinsellik, yoksulluk ve toplumun ahlaki normlarına başkaldırışı derin bir şekilde işlenir.
Reklam
Puan vermedi
Hizmetçiler Jean Genet
Jean Genet'nin "Hizmetçiler" (The Maids) adlı oyunu, 1933'te Fransa'nın Le Mans kentinde işverenlerini ve kızını vahşice öldüren düşük ücretli Christine ve Léa Papin kardeşlerden esinlenerek yazılmıştır. Jean-Paul Sartre, oyun için yazdığı önsözde, Genet'nin Our Lady of the Flowers adlı romanındaki bir dizeden bahseder. Bu dizede, bir karakter kadınlar için bir oyun yazacak olursa, rolleri ergenlik çağındaki erkeklere oynatmayı düşüneceğini belirtir. Sartre, bu fikri "Hizmetçiler" bağlamında ele alarak yorumlamış ve oyunun temalarını daha derinlemesine incelemiştir.
Solange ve Claire, hizmetçi olan iki kız kardeştir. Hanımları Madam evde yokken, sırayla Madam’ı ve onun hizmetçisini canlandırdıkları bir rol yapma oyunu oynarlar. Bu oyun, güç ve boyun eğme dinamiklerini sorgulayan bir ritüel haline gelir. Kardeşlerin nihai amacı, Madam’ı öldürerek özgürlüklerini kazanmaktır. Ancak her seferinde planları başarısızlıkla sonuçlanır. Oyun, bastırılmış arzular, sınıf mücadelesi ve güç ilişkilerini çarpıcı bir şekilde işler.
Puan vermedi
Balkon Jean Genet
Jean Genet'nin Balkon adlı eserinde, olaylar Madam Irma'nın "sonsuz aynalar ve tiyatrolarla dolu" lüks bir genelevinde geçer. Bu mekân, toplumdaki güç ve otorite rollerini sorgulamak için bir metafor olarak kullanılır. Müşteriler, piskopos, yargıç ve general gibi otorite figürlerinin rollerine bürünerek performans sergiler. Şehirde devrim sürerken, genelev sakinleri Polis Şefi'nin gelişini bekler. Bu arada, Chantal adlı bir fahişe devrim ruhunu temsil etmek için genelevi terk eder. Bir elçi, toplumun gerçek otorite figürlerinin devrimde öldüğünü açıklar. Bunun üzerine, genelevdeki kostümler ve roller, düzeni yeniden sağlamak amacıyla karşı-devrimci bir çaba için kamusal alanda sahnelenir.
Eserde bazı metaforlar ve verilmek istenen mesaj toplumsal otorite ve güç ilişkilerinin yapaylığını ve simgeselliğini sorgulamaktır. Genet, otorite figürlerinin (piskopos, yargıç, general gibi) yalnızca birer rol olduğunu ve bu rollerin gerçeklikten çok birer illüzyon üzerine inşa edildiğini vurgular. Madam Irma'nın genelevi, toplumun ikiyüzlülüğünü ve otoritenin sembolik doğasını temsil eder. Burada otorite, kimliğin özünden değil, kostümlerden ve performanslardan doğar. Genet, bireylerin toplumda üstlendiği güç rollerinin gerçek bir otoriteden ziyade birer gösteri olduğunu ve bu rollerin, düzeni sağlamak için sürekli yeniden sahnelenmesi gerektiğini gösterir. Devrim ve karşı-devrim arasındaki mücadele ise, toplumun statükosunu koruma çabalarının ve güç dinamiklerinin sürekliliğini yansıtır. Eser, bireylerin kimlikleri ile toplumsal roller arasında sıkışmışlığını ve toplumun, otoriteye duyduğu ihtiyaçla yarattığı yanılsamaları eleştirir.
Toplu Oyunları 3 
Eugene Ionesco
1.Kral ölüyor
Kral Berenger, başlangıçta ölümsüz olduğuna inanır ve krallığının sonsuza dek süreceğini düşünür. Ancak, doktor ve danışmanları ona yalnızca birkaç saatlik ömrü kaldığını açıklar. Krallık da onunla birlikte çökmektedir; doğa yok olur, binalar yıkılır, insanlar dağılır. Kral, önce bu durumu inkâr eder, ardından öfke, pazarlık, çaresizlik ve kabullenme aşamalarından geçer. Bu süreçte, iki eşinden biri (Kraliçe Marguerite), ölümü kabullenmesi için onu yönlendirirken, diğer eşi (Kraliçe Marie) ona umut vermeye çalışır. Sonunda Berenger, her şeyden vazgeçer ve yalnız başına ölüme yürür.
2.Gönüllü Katil
Eugène Ionesco’nun The Killer adlı eseri, modern insanın anlam arayışı, ahlaki çelişkiler ve varoluşsal mücadeleleri üzerine yoğunlaşır. Baş karakter Berenger, Ionesco’nun birçok oyununda olduğu gibi sıradan, ezilen, ancak derin bir insani duyarlılıkla dolu bir figürdür. Bu eserde, Berenger’in "ışıltılı şehir"deki hayranlığı ve hayal kırıklığı, insanın ideal bir dünya özlemi ile bu dünyanın çarpıklığı arasındaki çatışmayı gözler önüne serer. Berenger, ideal bir ütopya gibi görünen "ışıltılı şehir"i keşfettiğinde sevinç ve hayranlık duyar. Şehir, düzenin, güzelliğin ve uyumun bir simgesi gibidir. Ancak bu mutluluk, şehrin içinde bir katilin yaşadığını öğrenmesiyle kısa sürer. Katil, insanları kandırarak havuzda boğar ve bu durum, şehrin "ışığı"nın altında yatan karanlığı ortaya çıkarır. Bu, ideal bir düzenin dahi insani kötülükten azade olmadığını vurgular.Berenger, nişanlısı olduğunu düşündüğü Dany’nin katil tarafından öldürülmesiyle hem kişisel bir trajedi yaşar hem de bu düzenin masumiyetine olan inancını kaybeder. Bunun üzerine, Berenger, katili bulmak için çabalar ve oyunun sonunda onunla yüzleşir. Katil, fiziksel olarak güçsüz, küçük bir
Toplu Oyunları 2 Eugene Ionesco
İki eser de fark edilirse sürekli bir döngüsel şekilde ilerlediğini görürürüz, ve ilgi çeken de olayların tekrarlayıp tekrar hiçbir şey olmadan devam etmesi.
Kel Şarkıcı
Oyun, bir akşam Bay ve Bayan Smith’in sıradan ve anlamsız diyaloglarıyla başlar. Tanıdıkları Bobby Watson’ın ölümünü konuşurlar, ancak zamanla bu olayın zaman çizgisinde sürekli değiştiğini fark ederler. Bobby'nin hayatta mı yoksa ölü mü olduğunu anlamakta zorlanırlar ve aynı ismi taşıyan kişiler nedeniyle karışıklık iyice artar.
Hizmetçileri Mary, Smith’lere Martin’lerin geldiğini haber verir. Martin’ler sahneye girer ve tuhaf bir şekilde birbirlerini tanımadıklarını zannederler. Ancak konuşma ilerledikçe geçmişlerinin her detayının birebir aynı olduğunu fark ederler: Aynı şehirde yaşamış, aynı trene binmiş ve aynı evde kalmışlardır. Hatta aynı çocuğu paylaştıklarını öğrenince karı koca olduklarını idrak ederler. Ancak daha sonra Mary seyircilere, aslında Martin’lerin birbirlerini tanımadığını ve bu durumun önemsiz olduğunu söyler.Olaylar ilerledikçe absürtlük iyice artar. Smith’ler ve Martin’ler anlamsız ve döngüsel bir diyalog sürdürürken, İtfaiye Şefi sahneye girer. Yangın ihbarı için geldiği evde yangın olmadığını öğrenince hayal kırıklığına uğrar, ancak bu sırada herkesin mantıksız hikayeler anlattığı bir kaos ortamı oluşur. İtfaiye Şefi, kendi anlamsız hikayesini de ekleyip sahneyi terk ederken, Mary ile olan ilişkisini ima eder.
Son sahnede, karakterler saçma diyaloglar ve mantıksız tekrarlarla tamamen iletişim kopukluğu içinde birbirine karışır. Dilin anlamını kaybetmesiyle her şey kaotik bir hâl alır. Işıklar söndüğünde, sahne başa döner ve Martin’ler bu kez Smith’lerin diyaloglarını tekrar etmeye başlar.
Ders
Bu oyun küçük bir Fransız dairesinin ofisinde ve yemek odasında
Reklam