..tarihsel olarak kültürümüz denetim odaklı korku kültürü olarak geliştiği için çocuğun özünü geliştirme yerine, onun davranışlarını kontrol etmeye, denetlemeye niyet etmiş, önem vermişiz. Çocuğu geliştirip özgür bir birey olması için çabalamak yerine kalıplayıp emir kulu yapmaya çalışmışız. İşte bu yüzden farkında olmadan çocuklarımızın canını yakıyoruz ve yakmaya da devam ediyoruz.
..yüzlerce yıldır devam eden korku tabanlı, denetim odaklı kültürün, bireyin potansiyelinin önemli olduğu sevgi tabanlı bir kültüre dönüşmesi gerekiyor. Bunu her bir vatandaşımız ve toplumumuz için en önemli konu olarak görüyorum.
İşte yapılan yanlış burada. Her şeye çıkarı kadar değer vermekte. Farkına varmadan yapılan öyle büyük bir hata ki bu. Kimseyi geliştirmez. Oysa karşındakine bakınca şunu görmek mümkün; "Burada bir öz var ve o öz aslında muhteşem bir potansiyel." İlişki içinde olduğumuz insan "biz" in bir parçası ve karşımızdaki insanda muazzam bir gizil güç var. İşte anahtar bunu görmekte ve anlamakta.