Melis
@Meliis__
107 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Hayatımızla ilgili ne yapmamız gerektiğini merak ediyorsak, yaşadığımızı hissettiğimiz bu anların nerede olduğuna bakmamız yeterlidir; onlar bize herhangi bir kitaptan her zaman daha iyi rehberlik ederler. Öğrendiğimiz her şey, ancak bu anları onlarla yorumlayabildiğimiz ölçüde kullanabileceğimiz faktörlere dönüşürler.
Bizim hayatın her anına ve her alanına burnumuzu sokma hakkımız olduğuna inandığımız çocuk, ondan sır saklamasını talep eden kişi tarafından çok daha kolay manipüle edilecektir, çünkü zaten suçluluk hissini çoktan tetiklemişizdir. Hayatın her noktasına girme hakkımız olduğuna inanarak -niyetimiz tabii ki bu olmasa da- çocuğu taciz ve istismara daha açık hale getiririz.
Evde anne-babaya boyun eğmeye alıştırılmış çocukların kendilerini savunma becerileri yeterince gelişmemiştir.
Bizim pencere camının kırılmasını, duvarların, kanepelerin kirletilmesini bir mesele haline getirmemiz, bunlara sanki telafi edilemez şeyler gibi yaklaşmamız o sert, sağlam babalık işlevinin zayıf ve yetersiz kalmasına neden olur. Çocuk böyle bir evde evin çocuğu tutabilecek “sağlamlıkta“ olduğunu hissedemeyecektir çünkü. Çocuğun oynayabileceği koşullar, yeterli esneklik sağlanmamıştır. Ev, çocuğa oyun alanı açabilecek, çocuğun oyunlarını kaldırabilecek, bu oyunlara öfke ve “misilleme“ ile tepki vermeyecek sağlamlıkta, çocuğun gücüne direnebilecek, bu gücü taşıyabilecek güçte olmalıdır.