Melike
@Melike25
Sufri, aprendi, cambié.
Muhasebe
İstanbul
513 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Taksitle Ölüm”, maddi ve manevi dünyanın birbirine ne denli bağlı olduğunu gösteren, insanın ruhsal yolculuğuna dair derin bir alegori sunar. Kabala dilinde bakıldığında, kitap, yaşam ile ölüm arasındaki sınırın yalnızca bir illüzyon olduğunu ve her adımın ruhun yükselişini ya da gerilemesini etkilediğini hatırlatır.
Kitabın ana teması olan “ölümün taksitlendirilmesi”, kabalistik olarak Zehut’un (bilincin) zaman çizelgesinde yavaş yavaş çözülmesi olarak okunabilir. Her taksit, insanın kendi içindeki klipot (ruhsal karanlık) ve sitra achra ile yüzleşmesini simgeler. Ölümün ertelenmesi, aslında ruhun olgunlaşması için gerekli bir süreçtir; her deneyim, tıpkı Sefirot ağacındaki dallar gibi, ruhun farklı yönlerine dokunur.
Kitapta maddi dünyaya olan bağlılık ve borç teması, Malchut’un (dünya) Keter’e (yüksek bilinç) olan izdüşümü ile ilişkilendirilebilir. İnsan, maddi yaşamın yükünü taşırken, ruhsal farkındalığını unutmamak zorundadır; aksi takdirde her taksit, bir ruhsal eksiklik ve sıkışmışlık yaratır.
Yazarın dili, kabalistik bir bakışla, hem uyarıcı hem öğreticidir. Okur, metin boyunca kendi içsel “ölümünü” ve yeniden doğuşunu izler; tıpkı ruhun Gilgul döngüsünde olduğu gibi, hatalar ve deneyimler aracılığıyla olgunlaşır.
Sonuç olarak, “Taksitle Ölüm”, sadece bir ölüm hikayesi değil, insanın içsel dönüşümüne dair bir rehberdir. Kabalistik gözle, her sayfa, ruhun kendi aydınlığını ve karanlığını keşfetmesi için bir adım sunar. Okur, metni bitirdiğinde, ölümün taksitlenmiş bir yük değil, ruhsal uyanış için bir araç olduğunu idrak eder.
Dünyalarda Kök ve Dal
Artık dünyalardaki kök ve dal konusunu anlamak daha kolay. Bu dünyadaki cansız, bitkisel, hayvansal ve konuşan seviyelerin her biri formlarında değil sadece maddelerinde farklı olarak bir Yukarısındaki dünyada kendisine tekabül eden parçasına sahiptir. Dolayısıyla, bu dünyadaki bir hayvan veya kaya fiziksel bir maddedir ve Üst Dünyada ona tekabül eden hayvan ve kaya zaman ve yer kaplamayan manevi bir maddedir. Bununla beraber, bunların nitelikleri aynıdır.
Ve burada şüphesiz ki, doğal olarak formun niteliği koşuluna bağlı olan madde ve form arasındaki ilişki konusunu eklememiz lazım. Benzer şekilde, Üst Dünyadaki cansız, bitkisel, hayvansal ve konuşan seviyelerin çoğunluğuyla Üst Dünyanın Yukarısındaki dünya ile arasında benzerlikler bulacaksınız. Bu, tüm unsurların tamamlandığı ilk dünyaya kadar devam eder, şöyle yazıldığı gibi “Ve Yaradan yarattığı her şeyi gördü ve baktı ki çok güzeldi.”
Kabalistler bu yüzden, yukarıya, yani aksiyonun sonunun ilk dünya, yani amaç olduğuna işaret etmek için dünyanın her şeyin merkezinde olduğunu yazdılar. Ayrıca, amaçtan uzaklık amaçtan en uzak olan bu fiziksel dünyaya “Dünyaların, Kaynağından düşmesi” olarak adlandırılır.
Bununla beraber, tüm fiziksel unsurların sonu zaman içinde gelişmek ve Yaradan’ın onlar için planladığı amacı yani ilk dünyayı gerçekleştirmektir. İçinde olduğumuz bu dünyayla karşılaştırıldığında ilk dünya son dünyadır, yani maddenin sonudur. Bu nedenle, amacın dünyası en son dünya gibi görünür ve bu dünyanın insanları bizler bu dünyaların arasındayız.
Karşı çıkan biri şöyle diyebilir, “Dolayısıyla, bu ilim Yaradan’ın ifşasında belli bir ölçü de ödüllendirilmiş kişiler içindir. Ancak, insanların çoğunluğunun bu yüce ilmi bilme gerekliliği ne
Yaratılışın Amacı
Amaçsız hareket olmayacağından Yaradan’ın önümüzde düzenlenmiş olan Yaratılışta bir amacı olduğu kesin. Bu çeşit çeşit realitenin tümünde en önemli şey hayvanlara verilen algıdır – yani her biri kendi varlığını hisseder. Ancak sadece insana verilmiş olan en önemli algı, aklî faaliyetle ilgili algıdır ki bununla kişi aynı zamanda diğerindeki acıları ve huzuru da hisseder. Dolayısıyla, eğer Yaradan’ın bu Yaratılışta bir amacı varsa bunun konusu insandır. İnsanla ilgili olarak şöyle denilmiştir, “Yaradan’ın tüm işi onun içindir.”
Benim gözümde 2666, edebiyatın sınırlarını zorlayan, insanlığın karanlık yanlarını yalnızca bireysel değil, toplumsal ve küresel cesurca gösteren bir başyapıt. Okurken kolay değil; okunacak yüzlerce sayfa, yüzlerce karakter, acı, umutsuzluk, kan, kayıp, yabancılaşma. Ama bu “zorlayıcılık”, romana bir güç, bir ciddiyet kazandırıyor . sahte duygusallıktan uzak, gerçek bir ayna tutuyor bizi dünyaya.
2666’yı bitirdiğimde, “insanlık”tan, toplumdan, adaletsizlikten, kaderden, yazmaktan, yaşamaktan ve ölümden bir kez daha düşünmüş olarak kalkıyorsun. Ve bence bu, bir roman için belki de en değerli şey.
