Aşağılanmanın boy aynasında
Boy ölçüsü alınan cesaret
Hayat birkaç beden önden gidiyor
Kendi gölgende kalıyorsun hep
Kimsesizliğine terzi olmuyor kimse
Neye soyunuyorsan soyun
Memleket kadar giyiniyorsun
Bir bedenin sonunu gören çabuk giysiler gibi
Tükene tükene
Kendini geçiriyorsun
O zaman da biliyordun şimdi de biliyorsun
Aynı ölmüyor herkes
Teyel yerlerinden kumaş kendini ödüyor
Aslına bakacak olursan
Kim yaşadığını ne kadar biliyor
Fikirler de zamanla değişir
Kırıldıkları yerde
Kırıldıkları yer her şeyi değiştirir
Zamanla bir şey söylemez artık kırılmak bile
Sonra başka bir başlangıcın kapısında
Aynı korkularla kalakalırız
Daha önce de söylemiştim:
Kimse yoktur kimsenin kimsesizliğine
Kendiyle tanışmayı erteler insan çoğu zaman
Hayat yanlışlarla kısalır
Başka biri olarak girdiğimiz kapıdan
Bir diğeri olarak çıkarız
Başkalarını kandırırken kendimizi yanıltırız
İçimizi denerken yüzeriz farklı yüzlerle kendi içimizde bile
Bu yüzden aşk yalnızca bir fikirdir