Melike Coşkun
@Melikecooskun
"Hayatta en hakiki mürşit ilimdir"
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayırlı bayramlar, tabi sınav telaşından bayram kalırsa🤖
Melike Coşkun
@Melikecooskun
·Yüzü yorgun görünüyordu, her zamanki gibi canlı değildi, ama bakışında bir şeyler parıldıyordu.
Son Gülümseyiş- Fotoğraf ve Gülümseme
1867
"Ve annesi kızına, kızı annesine gülümsedi"
1934
"Ve son kez annesi kızına, kızı annesine gülümsedi"
Herkesin hayatında son defa gülümseyeceği biri vardır. Marie, bunu annesinin fotoğrafına bakıp yaptı. Daha öncesinde ilk gülümsemesini annesine vermişti. Sonuncusu da annesinin oldu.
Son Gülümseyiş- Küçük Çocuk
Küçük çocuk ağlayışını kesip, parmağıyla yanındaki yabancılara bir yeri işaret etti. Bir kız çocuğunu. Bir tarafında annesi, diğer tarafında babası olan bir kız çocuğunu. Ardından göz yaşını silip, ayağa kalktı.
"Yanlış anlamayın Bayan Yabancı ve Bay Yabancı, annesiz yada babasız değilim sadece sevgi görmedim."
Çocuğun sözleri ardında bıraktığı Bay ve Bayan Yabancı'yı üzmüştü.
--
30 Nisan 2026 tarihinde, kendim yazmış olduğum yazıdan, kurgudan kesit. 🌸
Son Gülümseyiş- Nancy ve Mektuplar.
"Bazen mektuplar okunması için yazılmaz."
"Okunmayacak olan mektuplar sizi üzmez mi?"
"Her mektup yazdığımda kızım okuyor gibi geliyor."
Bazen; mektuplar, Nancy'nin dediği gibi okunması için yazılmazdı. Bayan Nancy kendi üzüntüsünü bastırmak ve acısını azaltmak için kızının okuduğunu hissediyordu. Oysaki gerçek düpedüz belliydi. O mektuplar okunmuyor, bir umudun son delili olarak masada duruyordu. Belliydi ki, Nancy kendini kendine yalan söyleyerek gerçeklikten uzaklaştırıyordu.