Şimdiye dek okuduğum en iyi Canan Tan kitabı diyebilirim. Mahkumların dertleriyle üzülüp ufacık neşeleriyle mutlu olabiliyorsunuz. Ve aklınızda hep "Bunlar zaten mahkumlarmış, yalnızca zincirlerini kırmışlar." düşüncesi kalıyor. Bazılarının hikayelerini okuyunca kızıyorsunuz, bazılarında ise "Ben olsam ben de yapardım" diyerek üzülüyorsunuz. Beni en üzen bölümler de tam olarak buralar olmuştu.