Saklanmaktan usandım, düğümlenmiş, boşa harcanmış enerjilerden usandım, ikiyüz-lülükten, sanki saklamam gereken bir şey varmış gibi davran-maktan usandım, insan neyse odur
sonunda anladım: Kaybolan yıllar, bozulan ilişkiler geri gelmiyor, insanın kendisine ve çevresine verdiği zarar her zaman telafi edilmiyor, yegâne iki seçenek delilik ve ölüm olduğunda ilaçların zorunlu kıldığı denetimden kurtulmanın getirdiği özgürlük anlamsızlaşıyor.