Gerçeği görmek bazen can yakar,
ama insanı en çok da o büyütür.
Artık anladım;
bazı suskunluklar sevgi değil, vazgeçişmiş.
Bir zamanlar saatlerce konuşan insanın,
şimdi tek bir mesajı bile çok görmesi
insanın içini sessizce kırıyormuş.
Ben yazınca konuşuyor belki,
ama insan biraz da içten gelen çabayı özlüyor.
sevgi günlerce susmak değildir
sevgi kırılsa da bir yol bulup ulaşmaktır
insan gerçekten seviyorsa
bir nasılsını çok görmez.
uzayan sessizlikler ise
çoğu zaman sevgiden değil
vazgeçmeye yaklaşmaktan doğar...