Öğrendiklerim Serisi
İnsan kendini koruma altına almak için etrafını çevreleyen bir mekanizma örer ve o mekanizmanın içine kimsenin girmesine izin vermez.
Belki bazen bir kaç insanı o mekanizmanın sınırına alabilir ama tam içine almaz, çizgide tutar.
Ama günün sonunda şans verip hayatına almadıklarına da üzülür.
Ve öğrenilen şey şudur ki ; çoğu zaman *üzülmemek için de üzülebiliyor insan*
Oysaki mekanizmanın varoluşu üzülmememiz için tasarlanmıştı.
Ama gün geliyor mekanizmanın içine almadıklarımızda pişmanlığımız olup kişiyi üzebiliyor.
Ve insan şöyle düşünüyor ; izin vermediklerimiz bizi incitebiliyor ve kırabiliyorsa üzülmemeyi kontrol etmemizin de bir anlamı olmamalı.
Bazen kapıyı açık bırakıp duyguları deneyimlememizde gerekir.
Çünkü o kapıyı açsakta kapalı tutsakta kapı yine aynı yere çıkıyor , “Üzülmek,kırılmak, incinmek ve pişmanlık”
Kişi sevdiği şeyler için incinecekse incinmeli ki sevmenin manasını anlayabilsin.
Bilemeyiz belki de kapalı tuttuğumuz o kapının ardındaki kişiler bize hayat veren kişiler de olabilir veya tam zıttı bizi üzerek deneyim kazandırıp doğru kişiler geldiğinde onları anlayabilme ve tanıyabilmemiz için bir hayat dersi de olabilir .
Hayat yeterince karmaşıkken kontrol etmeye çalışmamalı ,sadece yaşamalıyız!