Melek
@Melllekk
Okurken keyif aldığım bir kitap oldu. İskoçyalı yazar Robert Louis Stevenson, 'Dr.Jekyll ve Mr.Hyde' dan hemen önce yazdığı "Olalla" gotik edebiyatın özelliklerini taşır. Modern Klasiklerden 50 sayfalık kısa öykü yazarın gerçekten rüyasında gördüklerini kaleme aldığı eseridir. 1800'lü yıllarda Yarımada Savaşı sırasında İspanyol ordusunun safında yer tutan genç subay hastanede tedavi gördükten sonra hava değişimi için doktoru tarafından yoksul düşmüş soylu bir ailenin konağına pansiyoner olarak yerleştirilmiştir. O konakta akla hayale sığmayacak olayların içinde bulacaktır kendini. Evde garip huylu anne ve oğlunun yanı sıra henüz yüzünü görmediği Olalla adında genç bir kız vardır. Soylarının günahlarını ödemek için kendi hayatından vazgeçmiştir. Genç subay Olalla'nın odasındaki hayran kaldığı portredeki kadının aynısı olduğunu anlar ve genç kıza aşık olur. Ama Olalla kanının lanetini üzerinde taşıyan bir kızdır. İmkansız görünen aşk... Ben okurken zevk aldım ancak kitabın bazı kısımları çok havada kalmış. Okuyucuyu kendi hayal gücüne sürükleyen, yorumlamasını sağlayan kitap yazarın diğer kitaplarını okumam için beni sabırsızlandırdı. Öykü okumayı sevenler için güzel kitaptır tavsiye ediyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Çok bilenler bilginin kaymağını yerler, yasaları kavrarlar, düşüncenin yüceliğine akıl erdirirler. Hayatın gerçeklerinin dehşeti yavaş yavaş belleklerinden silinir gider. Biz kötülüklere aşina olanlar ise galiba unutmuyoruz. İyisi mi git artık, git, ama beni aklından çıkarma. Aklından çıkarma ki, bu bedende yaşadığım gibi, kendi hayatımı yaşadığım gibi, sevgiyle anılarak yaşayayım belleğinde."
"Bazen hayat dersinin acımasızca verildiği, ama o dersi cesaretle dinlemiş biri olarak; seni gerçekten sevmiş, ama kendinden ölesiye, aşkından bile nefret edecek kadar nefret eden biri olarak, seni kendinden uzaklaştıran, ama senden sonsuza kadar ayrılmanın özlemini çeken biri olarak; seni unutmaktan daha değerli bir umudu, unutulmaktan daha büyük bir korkusu olmayan bir olarak düşün beni."
Men zerre vü hurşid-likai mera
Bimari gamem ayni devaî tü mera;
Bi bâl-ü per ender peyi tü miperrem,
Men keh şüdeem çû kehrübai tü mera.
(Ben bir zerreyim, benim güneş yüzlüm sensin. Ben gam hastasıyım, bana sen aynı devasın.
Kolsuz, kanatsız, senin arkandan uçar dururum; sanki küçük bir çöpüm; beni tutan ve çeken "kehrüba" sensin!..)
