Merhaba! Henüz geçen gün bitirdiğim bu kitap hakkında duygularım taptazeyken bir şeyler yazmak istedim.
Hemingway'in gazeteci kimliğiyle gidip gözlemlediği İspanya İç Savaşını tüm gerçekçiligiyle anlattığı "Çanlar Kimin İçin Çalıyor" romanı kalbimden bir parça kopardı desem abartmış olmam. Öncelikle bu sadece bir savaş romanı değil, bu aynı zamanda içsel bir mücadelenin, aşkın, dostluğun ve inanılan ideallerin yıkılışının, yaşamın değerinin satırlara taşındığı bir hikaye. Ancak ben ne desem eksik kalacak ve bunu en iyi Ataol Behramoğlu'nun kitap için yazdığı önsöz anlatıyor.
"Çanlar Kimin İçin Çalıyor, (tüyler ürpertici bir acımasızlıkta) bir iç savaş romanı gibi, (solun inanılmaz parçalanmışlık ve çelişkilerini yansıtan) bir devrim romanı gibi, (şiirsel güzellikte betimleriyle) bir aşk romanı gibi, (akıcı kurgusuyla) bir serüven romanı ya da (yaşamın anlamını sorgulayan) felsefi bir roman gibi okunabilir. Doğru olan, öyle sanıyorum ki bütün bunların toplamıdır."
Roman aslında tüm uzunluğuna rağmen sadece 4 günlük bir süreci anlatıyor. Ancak bu 4 gün tüm detaylarıyla, karakterlerin dışarıya gösterdiği yüzlerinin tersine içlerinde kopan fırtınayla, öğretici bir ders taşıyan diyalogları ve savaşın insan ruhunda yarattığı psikolojik tahribatıyla öyle derinlemesine işleniyor ki bir ömrü okuduğunuzu hissediyorsunuz. Daha ilk satırlarında kitap sizi içine dahil ediyor ve kendinizi orada, o karakterlerin arasında buluyorsunuz. En güzel yanı ise karakterler öyle ikilemler arasında bocalıyor, kendileriyle ilgili bir dert taşıyor, korkaklık yapmaya cesaret ediyor, akıllıca hamleleri aptalca bir hataya dönüştürüyor ki gerçek bir insana dönüşüyorlar.
Ve Hemingway başından sonuna kadar savaşa karşıt bir düşünceyi besliyor. İlk kurşun atıldıktan sonra kimsenin haklı bir sebebi
