Sevgili Dost,
Artık sona ermeliydi zarfların bu daveti.Kalamazdım daha fazla.Izin istedim,kalktım,gidecekken ayağım bir cümleye takıldı.Zarfın birinden düşmüş olacak:"Ölüm de bir özlemdir aslında."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Ölülerimiz dağılmış dört bir bucağa.Bazen ölülerimizin cenazeleriyle nereye gideceğimizi bilemedik;
bizi diri olarak kapılarında görmek istemeyen dünya başkentleri ölü olarak da istemedikleri bizi.Ve şayet gurbet yüzünden ölenler kurşunla vurularak ölenler,özlemden ölenler ve sadece ecelle ölenler hep şehitse ve şayet şiirler doğruyu söylüyorsa,her şehit bir gülse dünyayı bir gül bahçesine çevirdiğimizi idda edebiliriz."
"Dost insanın bir ikinci kendisidir."
Her sabah yeni bir manzara görecekmiş gibi camlara koşup,değişen hiçbir şey olmadığıni görmek ne soğuk.