Özlem Karakoç
@MelzoK
Canım Tolstoy,
Bu kez Tolstoy'la aynı yolu yürüyüp farklı yerlere vardık.
Eseri çokça eleştirilmiş, sansüre uğramış. Ben eleştiren grupta olmayacağım. Çünkü dönemin Rus toplumundaki evlilik sorunlarından, kıskançlık ve cinsellik üzerine ahlaki tartışmalardan, kendi evliliğinde yaşadığı iç çatışmalardan, yeni ahlâkî değerlerinden bahsediyor.
Tolstoy; ilişki tek başına ahlaksızlık değildir, gerçek ahlaksızlık bedenini paylaştığın kişiye karşı ahlaki sorumluluk hissetmemektir, ruhu yok sayıp tek bedeni almaktır diyor. İç kirlenme metaforundan bahsediyor evlilik dışı bir kadına şehvetle bakmayı kalpte işlenen zina olarak görüyor. Kadının hayattaki konumunun en başta onu yetiştiren ailesi olmak üzere ve erkekler tarafından da pazardaki köle ya da erkekler için yem olarak görüldüğünden bahsediyor. Kadınların yönlendirmelere açık olduğunu mutluluklarını kaygıları yüzünden yaşayamadıklarını anlatıyor.
Karakterimiz Pozdnişev kadınları kafasında çözdüğünü söylüyor ama karısının kaygılarına çözüm bulamıyor. Kıskanıyor kafasında kuruyor ama bunu çözümlemek yerine körüklüyor en nihayetinde hiçbir kanıt olmaksızın karısının katili oluyor bu başarısız ilişkide çocuklarını kullanmalarını hiç söylemiyorum bile.
Tolstoy yeni ahlaki anlayışını ve döneminin kadınlara nasıl baktığını, hatta kadınların bile kendilerini nasıl gördüğünü Pozdnişev üzerinden anlatıyor. Kadınların kaygılarından bahsederken teslimiyeti sorgulatıyor, teslimiyet nerede diyor ama bu aydınlanmayla karısını tanıştırmamış, hep yargılamış.
Tolstoy'un yeni ahlaki anlayışında insan tanrıya ve insanlara hizmet etmek için kendinden vazgeçmelidir fakat bedensel aşk ve evlilik insanın kendine hizmet etmesidir ve bu durum insanın tanrıya ve insanlara hizmet etmesinin önündeki engeldir diyor. Bunu ahlaksızlık ve günah olarak
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir kadına, zamanında, iş işten geçmeden iyi davranmayı bilmek lazım.
Çok mutluydum. Ama bu, aklımın ölçerek anladığı bir mutluluk değil...
Felaket de zaten kendi zayıflığı yüzünden ideali alçaltmaya başladıktan sonra hangi sınırda duracağını bilememektir.
