Ö.R
@Mem_edincee
Yani, sesimiz bu kubbede kalacak diye tesellimiz yok.
ben kendi payıma üzülmüyorum buna,
tesellisiz yaşamayı becerdim,
beceririm tesellisiz ölmesini de
Dünya bu…
doğrusu zaten hayatı seven,akıllı, iyi yürekli ölüler,
ne kırk bir günlük yas ister, ne “ benden sonra tufan!” der.
faydalı bir şeyler, bir söz, bir ağaç, bir gülümseme bırakarak çekip gider
ve dirilerle bölüşmez kabrinin karanlığını
ve kendi başına taşır ağırlığını taşının.
ve dirilerden hiçbir şey istemedikleri için ölmemiş gibi olurlar…
İyice yaklaştı bana büyük karanlık.
dünyayı telaşsız, rahat seyredebiliyorum artık.
artık şaşırtmıyor beni dostun kahpeliği,
elime sıkarken sapladığı bıçak.
nafile,artık kışkırtamıyor beni düşman.
geçtim putların ormanından baltalayarak ne de kolay yıkılıyorlardı.
yeniden vurdum mihenge inandığım şeyleri,
çoğu katkısız çıktı çok şükür.
ne böylesine pırıl pırıl olmuşluğum vardı,
ne böylesine hür.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı’nda.
yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.
yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril,
koparıver, gözlerinin,gülüm, yaşını sil.
yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var.
yüz bin elle dokunurum sana , İstanbul’a.
yapraklarım gözlerimdir, şaşarak bakarım.
yüz bin gözle seyrederim seni, İstanbul’u.
yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım.
insanlar tanıdım ömrüm boyunca,
asfalt,taş,toprak,yağmurlu, güneşli,geniş,dar,birbirinden uzak,ama çok uzak sokaklardandılar.
başka başka ağaçların gölgesinde dinlenmişlerdi.
kimisi kurulu saat gibi işlerdi dakka şaşmadan,
kimisi dalgacı Mahmut,
kimisi tohum gibi tepeden tırnağa umut,
kimisi ninniler gibi yumuşak hangi dilde söylenirse söylensin,
kimi, kırmızı biber gibi acı,
kimisi inatçı Hoca’nın eşşeği gibi,
kimi cimri , kimi cömert,
kimi kadınlara düşkün, kimi cigaraya.
gençleri vardı içinde,
az önce yakılan ateş gibi genç,
toprak gibi ihtiyarları vardı,
toprak gibi akıllı, uslu.