Memduha Çıtak
@Memduhac
Romanın merkezinde, hafızasını yitiren insanlara “geçmiş temalı odalar” kuran Gaustine var. Bu odalar ilk bakışta romantik bir düşünce gibi dursa da, ilerledikçe anlıyoruz ki asıl mesele bireysel hafızadan çok kolektif hafızanın siyasallaşması. Ülkelerin geçmişe dönme arzusu, nostalji ile intikam, aidiyet ile kaybolma arasında sıkışıyor. Gospodinov burada bizi rahatsız eden bir soruya itiyor: “Geçmişe dönmek mi istiyoruz, yoksa bugünden kaçmak mı?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
bu yalnızlık, sadece tek başına kalmak değil. Kaybettikleri,hatıraları, boşalan evi
Hepsi bir sessizliğe, bir boşluğa dönüşüyor ama tuhaf şekilde çok dürüst bir yalnızlık hissi aşılıyor . Yalnızlık yaşama biçimimiz gibi anlatılıyor.
sanki içimde ağır bir gölge dolaşıyormuş hissi veren o tuhaf, keskin kitaplardan biri oldu. Hikayeyi değil, bir ruh halini anlatıyor daha çok insanın kendinden kaçma çabasıyla kendine çarpması arasındaki dar koridorda sıkışmış bir varoluş hali. Gergedan imgesi de burada bir hayvan olmaktan çıkıp taşlaşmış bir duygunun, bir suskunluğun, bir kabuğu kalınlaşmış iç dünyanın metaforuna dönüşüyor.
biraz durduğum, biraz düşündüğüm, biraz da kendimle karşılaştığım bir uğrak yeri olarak kaldı bende. Yaşam bazen bir hedef değil, sadece ona doğru yürüdüğümüz uzun ve yorucu düşünce yolu.
