Zaman, tuhaflıktan örülmüş..
Hatırlıyorum. Ve tuhaf geliyor bana hatırlanan her şey.Balkona çıkıyorum. Gecenin soğuğu tenimi kesiyor. Sessizlik karanlıkla birlikte, bana, yaşamadığım bir çağı anımsatıyor. Belki diyorum, yeterince gizlenirsem suskunluğuma, hiç doğmamış gibi olurum.Oysa acıyla ilgili değil bu. Acı çekmiyorum. Kalbimin orta yerinde açılan boşlukla ilgili belki. Balkonda, bu gecenin soğuğunda oturmuş dalgın dalgın sigarasını içen beden bana ait değilmiş gibi Kendimi bin bir parçaya nasıl böldüğümü, ve her parçamı yirmibeş senede dilim dilim yalnızlığa yedirdiğimi nasıl anlatabilirim? Burada değilim artık. Bütün kara kediler sokağımdan geçiyor.