İnsanlar şehir gibiydi .Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezsiniz. Sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehri yaşanır kılan şey iyi yönleriydi
Artık yaşama dair hiçbir şey hissetmek istemiyordu bir anda darmadığın edecek olduktan sonra onu pek çok anıya bağlayan iyiliğe ve güzelliği hissetmek istemiyordu artık
İnsanın ağrısı sancısı olduğunda hiç olmazsa bağırabilirdi ama o sürekli olarak trajik bir biçimde komedi oynamak zorundaydı sinirleri yay gibi gelirmişken gülümsemesi neşeli görünmesi gerekiyordu bu sahte neşenin ne çabalara mal olduğunu kendine hakim olmak için her gün nasıl kahramanca bir güç harcadığını kimseler anlamıyordu