Düşünceler de hiçliğe katlanamazdı... İnsan bütün bir gün boyunca bir şey olmasını bekler, bekler, bekler... Başı ağrıdan sancımaya başlayana kadar düşünür, düşünür, düşünür... Hiçbir şey değişmez, hiçbir şey olmaz. İnsan yalnızlığıyla öylece kalır...
İnsanlar şehir gibiydi .Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezsiniz. Sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehri yaşanır kılan şey iyi yönleriydi
Artık yaşama dair hiçbir şey hissetmek istemiyordu bir anda darmadığın edecek olduktan sonra onu pek çok anıya bağlayan iyiliğe ve güzelliği hissetmek istemiyordu artık