Meral Özel
@Meral_ozel
Daha iyi hissetmek
David Burns'un İyi Hissetmek kitabında kendimizi kötü hissetmemizin düşüncelerimizle ilintili olduğundan ve çarpıtılmış düşüncelerimizi daha makul ve mantıklı alternatifleri ile değiştirdiğimizde duygularımızın da o ölçüde iyileşeceğinden bahseder. Oysa depresyondaki bireyin sadece kendi beyin kimyası değil, diğer bireylerle olan ilişkilerinin kimyası da bozulmuştur. Bu noktada kişilerarası ilişkiler terapisi depresyonun iyileşmesi için sadece zihnin içine değil zihinlerarası etkileşime, ilişkilerimize de uzanmamız gerektiğini vurgular. İlişkilerde yapılacak değişikliklerle (bir konuşma, bir yüzleşme, bir kucaklama) duygudurumumuzu nasıl iyileştirebilecegimizi anlatan bu kitap yalın bir dille, herkesin anlayıp uygulayabileceği 12 haftalık bir program sunmuş. Bu programı da dört hasta üzerinden örneklendirmiş. Bence kitap ilişkisel zorluklar yaşayan, zor insanlarla başa çıkamayan, rol değişikliği, kayıp veya yas yaşamış herkes için yol gösterici.
İyi ilişkiler duygularımızı besleyen, onaran en kıymetli donanımlarımız. Kişinin sevildiğini bildiği güvenli ilişkiler geliştirmesi depresyonun karanlığındayken tünelin sonunda görünen ışık gibidir. Kitapta geçen "Bazen etrafımızda bizi anlayabilecek hiç kimse yokmuş gibi hissetmemize neden olan şey ne söylediğimiz değil nasıl söylediğimizle ilgilidir. " cümlesine dayanarak varolan ilişkilerimizi geliştirerek ve yanlış iletişim kalıplarımızı değiştirerek DAHA İYİ HİSSETMEK mümkün
İyilikten maraz doğar sözünün anlamını Freudyen bir bakışla irdeleyen yazarın nefret ve iyilik kavramlarının zıtlıkla birbirini var etmesini açıkladığı sayfalar ilgimi çekti. Yine anne-çocuk arasındaki iyilik kavramı da güzel irdelenmiş. İyilik yap, denize at mentalitesi ile iyilik yapmanın narsisizmin en saf, en yüce hali olduğu, kalabalık yalnızlıklar içinde insanlara yardım ederek, bağ kurarak da haz alabileceğimiz gerçeği etkileyici. Iyilik kavramı toplum olarak bizi insan yapan en önemli değerlerimizden ve yazar bunu kitabın sonunda güzel vurgulamış.
Çok fazla denizcilik terimi içerse de zihnimde canlandırmakta zorlanmadım. İlk sayfalarda sıkılmadım desem yalan olur ama sonrası oldukça sürükleyiciydi. Felsefe, mitoloji, tarih iç içe. Tahtelbahiri dünyaya, hazine sandığını hırslarımıza, canavarı da şeytana benzettim. Çiviler de toplumları kötü emellerine alet eden yöneticilerdir belki. İnsan da hırsları için savaşıp, birbirini öldürüp tüm suçu da şeytana (canavara) atmıyor muydu?
