Meryem Betül
@Merbeko
Bak, ağaçlar sürüp giden, oturduğumuz evler duruyor daha. Yalnız biz hepsinin yanından geçiyoruz bir soluk gibi.
Sayfa 8
Reklam
Nereye, ey gülümseyiş? Ey bakış:
Yeni, sıcak, tutulmaz dalgası yüreğin;
Yazık: İşte buyuz biz. Dağılıp eridiğimiz evren
boşluğunda kalır mı ardınızdan bizim tadımız?
Sayfa 7
“Yavaşça yeryüzünden çözülür insan
ana memesinden kesilir gibi.”
Sayfa 5
Görürüm bir süredir
nasıl değişir bütün şeyler.
Bir şey çıkar, neler eyler,
öldürür, acı verir.
Günden güne başkadır
artık bütün bahçeler;
yeşilden sarıya doğru her yer
bir çürüme yavaş, ağır:
Yol ne uzunmuş meğer.
Sayfa 64
“O zaman da hissetmiştim, bugün de biliyorum ki, seni kuşatan o sonsuz gerçek, o son derece iyi, büyük ve üretici dönemin en önemli olayıydı. Beni yüz yerimden aynı anda kavrayan o değiştirici yaşantı, senin varlığının büyük gerçeğinden doğuyordu. Daha önce, o aranan duyumsayışlarım sırasında, hiç o kadar duymamıştım hayatı, o kadar inanmamıştım şimdiye, geleceği o kadar tanımamıştım. Sen bütün kuşkuların tam karşıtıydın; dokunduğun, uzandığın ve gördüğün her şeyin var olduğuna tanıklık edendin. Dünya bulutlu görünüşünden sıyrıldı, zavallı ilk şiirlerimin belirli özelliği olan o birlikte akış ve çözülüşten kurtuldum; nesneler doğdular, yavaş yavaş ve güçlükle öğrendim her şeyin ne denli yalın olduğunu; ve olgunlaştım, yalın şeyler söylemeyi öğrendim. Bütün bunlar, kendimi şekilsizlik içinde yitirme tehlikesiyle karşı karşıya bulunduğum bir sırada seni tanımak mutluluğuna erdiğim için oldu.”
Sayfa 14
Reklam