Ah dost, meğer ne zormuş sensizlik
Yokluğuna alışmaya çalışmak,
Sanki hiç varolmamışsın gibi davranmak
Okuduğum her kitapta seni aramak
Ufak bir sözde seni anımsamak
Meğer ne zormuş varlığının kıymetini anlamak
Geceler boyu seni düşleyip sabahlarda seni bulamamak
Odamın dört duvarında kimsesiz kalmak
Ruhumun feryatlarını dinlemek
Ah dost, meğer çok zormuş senin gidişlerini izlemek
Bu gönül nasıl katlanmış sensiz 178 güne
Kim bilir kaç özlem ve gözyaşı sığdırdık bunca yüke
Ne çok acıyı biriktirdik içimizde kavuşacağımız günün ümidiyle...
Ah dost, söyle bana
Tekradan katlanılabilir mi dersin varlık içinde bunca yokluk...