Ben bu değilim, diretilene dönüşüyorum, diretilen! Sevmek zorunda bırakılıyorum. Ben bu yolların insanı değilim, içimdeki kuşu başka kafeslere koyanlardan iğreniyorum.
Dönüşmek zorunda bırakıldığım hiçbir şeyi istemiyorum.
Kıvama getirilmek, oltaya iğne olmak istemiyorum.
Ben, evet ben... İstemediğim gibi ben.
Hayır diyerek ben, istemedikleri gibi ben...
Ben, öyle mümkünüm.
Hayatı başkalarının gölgesinde geçiren ve kendi doğrularını bulmak için hiç hata yapmayı göze almayan insan, nasıl kendini bulurdu?
İnsan kendinin ve tüm yaşadıklarının öğretmeni değil midir?
Yanlış seninse, ondan edindiğin tecrübe de senindir!