Belki de yıllarca dikkat edilmedi ruhuna, gözlerine odaklanıp neler çektiğini bile görmediler. Bazı arkadaşların arkandan güldü, bazıları kuyu kazmayı bile seninle öğrendi.
(...) Ailen yahu ailen! İnanmadı kimse sana! En yakın bildiklerinden geldi o sert yumruk. Ama sen, hep sessiz kalan, içinde boğuşan sen. Sen hep sabrettin değil mi?
Seni her geçen gün farklı biri olmaya iten bu dünyada önemli olan tek şey, içindeki iyiliği terk etmemen, kötü biri olmana zorlayan tüm şartlara, insanlara ve olaylara rağmen hiçbir kötülüğe başvurmaman. Bakışlardaki nefretlere, aldanışlara, yalanlara rağmen cebindeki “kötülüğü” hiç çıkartmaman.